//
you're reading...
cr/theory, deneme, ideology, marxism, praxis, urban

Demokrasi ve Mimarlık: Beden, Mekân, Siyaset II*

haluk sargin_diyadin/agri_june2015

[Ağrı, Diyadin’de Çocuklar | Fotoğraf: Halûk Sargın, 2015]

Disiplin ve Mimarlık dosyamızın hemen ardından ele aldığımız “Demokrasi ve Mimarlık” temalı çalışma, mekân ve siyaset ilişkisini bir kez daha sorgulamayı ve bu minvalde, mimarlık pratiği üzerinden, söylemsel ya da değil, toplumsal fayda edimini masaya yatırmayı amaçlamaktadır. Jameson, “mekân politik midir?” diye sorar; bu sorunun baki kaldığını kabul etmekle birlikte, tam da bu noktada yöneltilmesi gereken ikinci sorunun, siyasi bir angajmana haiz mimari pratiğin özgürleştirici olup olamayacağı üzerine yoğunlaştığını belirtmekle yükümlüyüz — belki de sorgulanması gereken, mekân üretimi ile sosyal süreçler arasındaki kesintisiz eytişimin [adını koyalım, diyalektiğin] içsel dinamikleri olmalı ve özellikle günümüzde siyasi bir özneye dönüşen mimar ve toplumsal bir amele evrilen mimarlığın farklı veçheleriyle kimi yeni-nitelikleri tartışılmalıdır. Yakın dönem söylemlere göre mimarlık pratiği, ’ayrışma’ ve/veya ‘ortaklaşmanın’ mekânını üretebilecek bir kudreti içerir; mimarlık, güç ve iktidar ilişkilerinin yeniden-üretiminin aracısı, ekonomik ve kültürel çatışmaların siyasi peyzajıdır. Öte yandan mimarlık, karşı-gündelik hayatı kurabilen ve bizleri yeri geldiğinde özgürleştirebilen üstü örtük bir kapasiteyi de barındırmaktadır. Dolayısıyla, mimarlık pratiği aracılığı ile toplumsal süreçlerin kurucu “arketipleri” — sınıf, kültür, toplumsal cinsiyet, cinsellik, tekil birey/cemaat, mülkiyet — konu edinilmeli ve eleştirel teorinin bize kazandırdığı araçlar vasıtasıyla usanmadan tartışılmalıdır. Demokrasi ile ilgili meselemizin de, bu noktada önem kazandığını belirtmemiz yerinde olacaktır; demokrasiye koşullanmış mimari pratiğimiz bireysellik ve kolektivite arasında kendisini nasıl ve hangi saiklerle konumlandırmalıdır? Hardt and Negri’nin “Çokluk” başlıklı eserlerinde, ısrarla üzerinde durdukları gibi özgürlük [ve dolayısıyla demokrasi], gerçekte bireysel bir kavram değil, tam tersine kolektif, ortaklaşılmış bir olgudur ve fakat hegemonik ve bağnaz ahlaki kurumları da ilga eden norm ve düzenleyici pratiklerden türetilmiştir. Bu noktadan hareketle, demokratik çokluk ideali ve özgürleştirici mimarlık pratiği arasında yeni-tip örgütlenmelerin arayışı kaçınılmaz olacaktır.

Kapak sayfası için:

https://gasmekan.files.wordpress.com/2015/06/arredamento-demokrasi_haz2015-copy.pdf

Kapak Poster için:

https://gasmekan.files.wordpress.com/2015/07/arredamento_demokrasi-kapak2015.pdf

Dosyanın tamamına erişmek için:

https://gasmekan.files.wordpress.com/2015/07/arredamento_demokrasi2015.pdf

Notlar

* Arredamento Mimarlık dergisi Temmuz-Ağustos 2015 sayısında yayımlanmak üzere, derleyeni sıfatıyla görev üstlendiğim “Demokrasi ve Mimarlık: Beden, Mekân, Siyaset II” dosyası, kapak yazısından alınmıştır.

Advertisements

About gasmekan

http://archweb.metu.edu.tr/

Discussion

No comments yet.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

w

Connecting to %s

Monthly Taxonomy

Categories

Advertisements
%d bloggers like this: